Αρχείο

Archive for 22 Μαρτίου, 2009

ΠΑΡΕΛΑ-ΣΥ ΦΥΓΕ ΣΥ

22 Μαρτίου, 2009 6 Σχόλια

250

Το θέμα των στρατιωτικών και μαθητικών παρελάσεων, τοποθετείται όλο και πιο δυναμικά στην δημόσια ατζέντα, με τη συζήτηση για το κατά πόσο αυτές πρέπει μα διεξάγονται ή όχι να έχει πλέον ανοίξει. Το χουντικό αυτό κατάλοιπο(δικτατορία Μεταξά), φροντίζει στα μυαλά κάποιων να υπενθυμίζει, την υπεραξία του έθνους και να λειτουργεί ως συμπλήρωμα μιας συνεχούς και εκ νέου αναγεννημένης, εθνικής προπαγάνδας, λαμβάνοντας και μετανεωτερικές διαστάσεις. Τα τελευταία χρόνια σε τούτες τις «ιερές» ημέρες, μονοπωλεί την επικαιρότητα, το ζήτημα του κατά πόσον ένας μαθητής μη ιθαγενής, έχει την δυνατότητα να σηκώσει ψηλά «κι υπερήφανα» την ελληνική σημαία (Θυμηθείτε υπόθεση Τσενάι) , γεγονός που διχάζει ακόμη και τους υποστηρικτές του «θεσμού». Άλλοι επιμένουν πως μόνο τα ultimate ελληνόπουλα έχουν αυτό το δικαίωμα, ενώ άλλοι πιο «ψαγμένοι» χρησιμοποιούν την διαστρευλομένη ρήση του Ισοκράτη, που αποδίδεται ως ότι «Έλλην είναι όποιος μετέχει ελληνικής παιδείας». Αποτέλεσμα αυτής της διαμάχης , είναι η διαπόμπευση κι ο εξευτελισμός, μαθητών παιδιών μεταναστών, απόρροια, μίας συνολικής ρατσιστικής υποδόριας αντιμετώπισης κρατικής αλλά και κοινωνικής, ως προς αυτούς τους ανθρώπους. Εν τέλει όμως οι παρελάσεις διεξάγονται κανονικά, αλλού και με μη ομοεθνής μαθητές, αλλού και με αυτούς, μιας και άπαντες υπόκεινται σε ένα προαιρετικό εξαναγκασμό συμμετοχής. Το σκηνικό το ίδιο. Μικροί μεγάλοι στημένοι στις δυο πλευρές του δρόμου, μαλί της γριάς, ποπ-κορν και το πατροπαράδοτο στραγάλι, γονείς να καμαρώνουν τα παιδιά τους, που γυαλισμένα χτενισμένα και ζελεδιασμένα, θα περάσουν ομοιόμορφα από μπροστά τους.

Αλλά για μια στιγμή (rewind). Ποια είναι αυτά τα παιδιά που όλος ο καλός ο κόσμος θα χειροκροτά, άρχοντες, προύχοντες, νταβάδες και παπάδες. Μην είναι αυτά τα παιδιά που το Δεκέμβρη παρέλαυναν στους δρόμους όλης της Ελλάδας, χωρίς ομοιομορφία στο βήμα και στο ντύσιμο, αλλά με ομοιομορφία στην ψυχή και στην αγανάκτηση για τον θάνατο του συνομήλικού τους Αλέξανδρου. Τότε αντί στραγαλίων, το ελληνικό κράτος, φρόντισε να τους πετάει τα πατροπαράδοτα δακρυγόνα( εντάξει τουλάχιστον η ελληνική αστυνομία, ήθελε να διατηρήσει το έθιμο) , να τα ξυλοφορτώνει, να τα ξεφτιλίζει, να τρομοκρατεί, να τα φυλακίζει . Η κοινή γνώμη σοκαρισμένη, να στέκει αμήχανη μπροστά στο «δέος των καταστροφών» και της απειλής της περιουσίας, από 15χρονα κορίτσια κι αγόρια ισάξια των καμικάζι του ιαπωνικού στρατού κι με τα ΜΜΕ, να τρομολαγνούν και να μιλούν γι ακυβέρνητη πολιτεία, προαναγγέλλοντας και επιβάλλοντας έμμεσα, μια ακόμη πιο στυγερή καταστολή. Τότε όμως οι όχθες των δρόμων δεν ήταν πλευρισμένες από χαχανίζοντες χειροκροτητές, γιατί ο ίδιος δρόμος φούσκωνε από την δύναμη των χαμόγελων της ύπαρξης , από την φωνή της παρουσίας κι από ένα άι σιχτίρ , από τα παιδιά που δεν αισθανθήκαν μόνο την απειλή των όπλων, αλλά περισσότερο την διαρκή λοβοτομή, την χαμένη παιδικότητα .

Κι αυτά τα παιδιά τώρα που ζυγώνει η 25η του Μάρτη θα’ ναι ξανά σε εξαναγκασμένους δρόμους, αλλά εντάξει αφού χάνετε και το μάθημα δεν τρέχει, πλάι σε φουσκωμένα στήθη υπερηφάνειας για την επιτυχημένη εξημέρωση( νομίζετε) κι όλους αυτούς που θα κοιτούν καρτερικά το ρολόι για την λήξη του εθνικού καθήκοντος, μιας κι ο μπακαλιάρος στο σπίτι περιμένει, θα κόψει κι η σκορδαλιά. Αυτά τα παιδιά θα εξυμνηθούν ως ο ανθός κι η ελπίδα της ελληνικής κοινωνίας κι ίσως να είναι το μοναδικό ορθό πράγμα που θα ειπωθεί. Ναι γιατί αυτά τα παιδιά είναι η ελπίδα, η ελπίδα που γεννήθηκε μέσα από έναν θάνατο (αυτή είναι η ζωή), αυτά τα παιδιά θα γίνουν ο εφιάλτης σας γιατί αρχίσανε να βλέπουνε όνειρα δικά τους, κι όχι προκάτ κι είναι αυτά τα παιδιά που τα χειροκροτάτε με γκλομπ κι υποκρισία μα σας κοιτούν στα μάτια και σας τραγουδούν

«Αρκετά ρε μαλάκες με την κονόμα και τις μαλακίες σας μας γαμήσατε»

ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ

ΥΓ: Να πείτε ρε στην μάνα του Αλέξανδρου που να πάει να καμαρώσει το παιδί της

Advertisement
Κατηγορίες:Uncategorized